Γιάννης Βαρβέρης 

μια έκταση έρημη απλωνόταν τώρα 
μέχρι τα βάθη της αμφίβολης Χαλκίδας.

Γιάννης Βαρβέρης


                ΕΡΕΤΡΙΑ, Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟς ΠΛΟΥΣ


Τι έχεις λοιπόν επίπεδη πολίχνη
βαλβίδα στην καρδιά του χάρτη της Ευβοίας
και το Δεκέμβρη με καλείς πάντα κοντά σου; 
Έχει τριάντα ο μήνας κι ο καιρός
τριάντα πριν από το τέλος .
Ταξίδι μιας πορτοκαλάδας όλο κι όλο
ψιθύριζες και σ' άκουγα στον Ωρωπό
μα φέτος ομιλίες ομίχλης
λες κι είχε αποφασίσει να καπνίσει 
ένα τσιγάρο το Ληλάντιο πεδίο.
Μεταφορές για ποιήματα...
Ήταν ομίχλη τελικά κι όταν διαλύθηκε
παρέδωσε νωχελικά τη γλώσσα του το φέρι
στις οποιεσδήποτε διαθέσεις της ακτής. 
               
Μα ποιας ακτής και δέντρων ποιας πολίχνης
μονάχα μια έκταση έρημη απλωνόταν τώρα 
μέχρι τα βάθη της αμφίβολης Χαλκίδας.
Έμεινα στο καταστρωμα βουβός ώσπου το πλοίο
πήρε σφυρίζοντας να στρίβει γυρισμό
από μακριά κοιτώντας την ακτή
σε ξύλινη καρέκλα με παλέτα
δίχως Ερέτρια μόνος
να ζωγραφίζεις
την Ερέτρια
Εσύ. 

Γιάννης Βαρβέρης


                ΤΑ ΦΕΡΙ
               

Στον Ωρωπό σαλπάροντας
διακρίνεις ήδη την απέναντί σου παραλία.
Τα φέρι
πλοιάρια συντόμων διαδρομών
αργά σε παν.
Όχι ταξίδια υπερατλαντικά λοιπόν
ανύπαρκτα ταξίδια υπερατλαντικά.
Μόνο η Ερέτρια
που θαμπώνει πλησιάζοντας
ενώ ξεκαθαρίζει πίσω
το τοπίο του Ωρωπού
μόνο το Αντίρριο απέναντι απ' το Ρίο
ή το πολύ
απ' την ακτή  του γαλλικού Καλαί
πυκνώνοντας η ομίχλη
ως το Ντόβερ. 

Γιάννης Βαρβέρης


                F/B  JESUS


Ποτέ μου δεν κατάλαβα στα φέρι
από τον Ωρωπό ως την Ερέτρια απέναντι
τι νόημα έχουν βάρκες και σωσίβια.
Για ταξιδάκι τόσο δα δε μοιάζουν ειρωνεία; 

Κι όμως βρεθήκαμε στη μέση της απόστασης
όταν απ' τα μεγάφωνα
άρχισε να ακούγεται ένα ποίημα
που μιλούσε για τη διαδρομή
με την Ερέτρια σύμβολο σαφές: 
το τέλος.
Ο πανικός τούς πήρε και τους σήκωσε
βάρκες κυρίες μωρά γεροδεμένοι νυν
υπέρ πάντων πήδαγαν κατά κύματα
ή για πνιγμό ή για Ωρωπό.
Εγώ κι ο καπετάνιος τελευταίοι.

Μονάχα τ' αυτοκίνητα θ' αξιώνονταν λοιπόν
να περπατήσουν ως το τέλος
πάνω απ' τα νερά.